شمرده و بخاطر كم بودن آن را ترك نمايد كه زيان خواهد ديد . و هيچ عمل خيرى را نيز نبايد بزرگ ببيند ، چون گرفتار عجب مىگردد . نيز اگر نمىتواند آن را انجام بدهد به مقدارى كه مىتواند آن را انجام داده و بعد از انجام ، آن را در مقابل خدا كوچك ببيند . زيرا بنده هر عملى را كه انجام بدهد و آن را كوچك بداند ، خداوند آن را بزرگ دانسته و شايد همين مطلب باعث شود كه خداوند متعال آن را قبول كند . و هنگامى كه عملى قبول شد كمى آن اهميتى نخواهد داشت . چون اگر خداوند عملى را از بندهاش قبول نمايد ، گرچه كم باشد ، پاداش زيادى به او خواهد داد . و اگر آن را قبول نكند ، فايدهاى براى او نخواهد داشت ، گرچه زياد باشد . زيرا خداوند عمل كم آدم را قبول و اعمال زياد ابليس را رد نمود .
بنابراين بنده نبايد هيچ عملى را بزرگ ببيند . گرچه عبادت جن و انس باشد . زيرا اين عجب است و عجب انسان به عملش ، ثواب آن را از بين مىبرد . بلكه نور آن را به تاريكى تبديل مىكند . و نيز نبايد عمل كم را كوچك بداند ، زيرا ممكن است قبول شده و تبديل به عمل بزرگى شود .
[ تفاوت قضاوت در مورد عمل خود و ديگران ]
آنچه درباره دقت در مراتب اخلاص و صدق در آن گفتيم فقط در مورد عمل خود انسان است تا از خود قانع نشود مگر به خالص