مطلب ديگر اين كه خواستن حقيقى كه در تعريف دعا آمده بود بوجود نمىآيد مگر هنگام درخواست خير واقعى ، و بنده خير و شر خود را تشخيص نمىدهد چنانچه خداى متعال مىفرمايد : « و انسان با دعاى خيرش ، شر را مىخواهد . » « 1 » گرچه خير واقعى كه هيچگونه شرى در آن نباشد منحصر در نزديكى و رضايت اوست . در « مصباح الشريعه » آمده است : دعا يعنى در حالى كه انديشهات غرق در مشاهده پروردگار بوده و اختيار را از كف داده و تمام امور ظاهرى و باطنى خود را به پروردگار تسليم و واگذار كردهاى ، با تمام اعضا و جوارح حاجت خود را از خداوند بخواهى . بنابراين لازم است دعا كننده توجه كند ، كه دعاى او خير باشد و از خدا چيزى نخواهد كه شر بوده و به ضررش باشد . و هنگامى كه آثار اجابت را نديد از اجابت مأيوس نشود . چون ممكن است چيزى را كه در دعايش خواسته به زيان او بوده و خداوند با عدم اجابت دعاى او خير او را برايش پيش آورد . و نبايد به خدايى كه صادقانه وعده اجابت داده بدگمان شود .
[ راز عدم اجابت دعاى خوبان ]
عدم استجابت دعاى خوبان به اين جهت است كه خداوند نسبت به بندگان صالحش عنايت كامل دارد . و اين عنايت باعث مىشود كه او را از چيزهايى كه باعث ضرر اوست حفظ كند ، گرچه به خيال خود
هامش
( 1 ) اسراء . آيه 11 .