شد ، قلب او از آيات مختلف ، كه هر كدام اثر مخصوصى دارند ، تأثير پذيرفته و با هر معنايى حال و سرورى براى او پيدا مىشود . به اين دليل كه نگرش او به هر آيه بگونهاى است كه گويا خود مخاطب آن آيه بوده ، يا براى او نازل شده و اين آيه فقط براى اوست . آنگاه حالت غم يا خوشحالى ، ترس يا اميدوارى ، توكل يا تسليم و يا خوشنودى يا يكتا دانستن خدا به او دست داده و سپس بحسب حالى كه از تأثيرات قرآن پيدا كرده ، با پناه بردن و استغفار ، اعتراف و توبه ، دعا و شكر ، تسبيح و حمد نمودن و يا با گفتن « لا إله الا اللّه » يا « اللّه اكبر » به آيات جواب مىدهد .
زمانى كه ترس او را فراگيرد ، فكر مىكند كه از تمام خيرات و سعادتهايى كه در آيات ، براى بندگان صالح خدا آمده محروم شده است . و در اين حال براى رفع بدبختى خود به پروردگارش پناه مىبرد . و هنگامى كه اميدوار شد ، آرزوى رسيدن به مقامات بالاى كاملين ، عارفين و مقربين را مىنمايد و از خدا مىخواهد او را نيز از آنان بگرداند . و هنگامى كه اين تأثرات براى او كامل شد ، با بركات وحى و عطاياى خداوند ، يقينا ترقى كرده تا جايى كه گويا خدا را مىبيند كه با او سخن گفته و او را مخاطب قرار داده است و گويا با دل مىبيند كه خداوند با الطافش به او خطاب و با نعمت بخشيدن و نيكى كردن با او مناجات مىكند ، و در اين صورت حال تعظيم ، گوش فرادادن ، فهميدن و حيا در او پيدا مىشود .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 229
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٢٩