به او عنايت كند ، از رضايت و قرب پروردگار دور مىشود ، گرچه او نداند و آن را از خدا بخواهد . عنايت كامل خدا در اينجا ، اين است كه او را از آن مال محروم كند و آن مال را به فقرى تبديل كند كه از او فرار مىكرد . زيرا فقير تنها به اين جهت مال را مىخواست كه خيال مىكرد سعادت او در آن است ، مانند كسى كه خيال مىكرد محتويات ظرف پادزهر است . خداوند متعال نيز كه مىداند بزرگترين سعادت براى او فقر است و بىنيازى باعث بدبختى اوست و او بخاطر نادانى خود آن را مىخواهد ، اگر مال را به او عنايت نمايد ، دعاى او را اجابت ننموده و اجابت حقيقى فقير نمودن اوست . زيرا اعطاى مال شكل اجابت داشته ، ولى خالى از روح اجابت است ولى عدم اعطاى مال بر عكس است . آنچه گفتيم برگرفته از روايات بود ، حتى در بعضى از روايات داريم : « خداوند بخاطر عنايتى كه به بندگان مؤمنش دارد ، اى بسا آنان را به گناهان كوچك مبتلا مىكند تا به عجبى كه بدتر از گناه و مايه نابودى اوست ، گرفتار نشود . » بهر صورت خداوند در رابطه با مؤمنين جز خير انجام نمىدهد گرچه اعمال او با توجه به ويژگيها و حالات فردى و با توجه به حكمت الهى ، متفاوت باشد . و هر خيرى كه مخالف با حكمت و عدل خدا نبوده و با ويژگيهاى مؤمن سازگار باشد ، خداوند متعال با عنايت خود آن را به مؤمن عطا مىفرمايد گرچه مؤمن آن را نخواسته باشد .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 234
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٣٤