ناز مىكنند . و گاهى با نامهايى كه نشانه غلبه و جلال اوست در مقابل آنان جلوهگر شده كه در اين حالت آنان به تضرع ، استغفار و گريه پرداخته ، و با مناجاتى كه بيشتر آن استغفار و پناه بردن به خدا و درخواست نجات از جهنم و آتش است ، با او مناجات مىكنند . و اين مطلب بر كسى كه كمى با احاديث آنان سروكار داشته باشد ، پوشيده نيست .
دربارهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده است كه بعضى اوقات خطاب به عايشه مىفرمودند : برايم بگو ، حميرا ! و در عين حال در انتظار وقت نماز بود و به بلال مىفرمود : راحتم كن ، بلال ! گاهى نيز هنگام فرود آمدن وحى رنگ و حالش تغيير مىكرد ، و گاهى موقع وزش باد از نزول بلا مىترسيد ، تمام اينها نشاندهندهء مختلف بودن حالتهاست . و اين مطلب ، با انجام تمام اعمال به نيت شايستگى خداوند براى پرستش سازگارى ندارد . البته بعيد نيست منظور اين علماى بزرگ از نيت شايستگى خداوند متعال براى عبادت ، معنايى باشد كه با نيت نزديك شدن و رضايت او سازگارى داشته باشد ، زيرا گاهى انگيزه نزديك شدن به دوست ، برخوردارى از بخشش و نعمتها يا فرار از مجازات او نمىباشد ، بلكه به اين جهت است كه شايستهء نزديك شدن مىباشد . و اين يكى از معانى عمل كردن بخاطر شايستگى او براى پرستش است ، همانگونه كه از سرور اولياء امير المؤمنين عليه السّلام بر مىآيد ، آنجا كه مىفرمايد : « تو را بخاطر ترس از آتش يا آرزوى بهشت عبادت نكردم ،
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 204
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٠٤