تمام كلام اين كه اين مناجات ، از اعمال مهم اين ماه است ، و نه تنها ماه ، كه سالك نبايد بعضى از فرازهاى آن را در طول سال ترك كند و در قنوتها و ساير حالهاى عالى خود ، خيلى با آن مناجات نمايد و وقتى كه مىگويد : « و أنر أبصار قلوبنا بضياء نظرها إليك ، حتى تخرق أبصار القلوب حجب النور ، فتصل إلى معدن العظمة ، و تصير أرواحنا معلّقة بعزّ قدسك ، و ديدگان قلبهاى ما را با نور نگاه آن به حضرتت روشن بفرما تا آنگاه كه چشمهاى دل پردهها و مانعهاى نورى را پاره كرده و به معدن بزرگى برسد و روحهاى ما به عزت پاكيت وصل شود . » از گفتهء خود غافل نباشد . و تأمل كند ، آيا قلب او چشم ديدن نور را دارد ؟ پردههاى نورى چيست ؟ و معدن بزرگيى كه در پوشش پردههاى نورى مىباشد ، كدام است ؟ تا بداند چه مىگويد و از پروردگارش چه مىخواهد . چون كسى كه نمىداند از خدا چه مىخواهد نمىتوان گفت : فلان چيز را خواسته ، بلكه بايد گفت : الفاظى را به زبان آورده است . خداوند در قرآن مىفرمايد : « اى كسى كه وقتى او را بخوانند ، به داد بيچاره رسيده و گرفتارى او را بر طرف مىكند . » و مىفرمايد : و « بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را . » نيز مىفرمايد : « از فضل خدا بخواهيد ، زيرا خدا با شما مهربان است . » و نمىفرمايد : الفاظ را به زبان آوريد .
بهر حال اين مناجات بزرگى است و يكى از ارمغانهاى آل محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىباشد كه بزرگى آن را كسى كه قلب سالم و گوش شنوايى داشته باشد ، درك مىكند . و اهل غفلت از درك فوايد و
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 167
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٦٧