است كه مىفرمايد : « ما فاتني صوم شعبان مذ سمعت منادي رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ينادي في شعبان ، فلن يفوتني ايام حياتي ان شاء اللّه ، از زمانى كه نداى منادى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را كه براى روزه اين ماه ندا مىكرد شنيدم ، هيچگاه روزهء اين ماه را از دست نداده و در تمام عمرم آن را از دست نخواهم داد ، اگر خدا بخواهد . » اين درباره روزهء اين ماه بود ، و مىتوان كمك به آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را از جهات ديگر مانند نماز ، صدقه ، مناجات و تمام كارهاى خير با روزهء اين ماه مقايسه نمود .
[ مناجات شعبانيه ]
اين مناجات ، مناجات معروفى است . و اهلش بخاطر آن با ماه شعبان مأنوس شده و به همين جهت منتظر و مشتاق اين ماه هستند . اين مناجات شامل مطالب اساسى در مورد چگونگى معامله بندگان با خداى بزرگ بوده و آداب خواستن ، دعا و طلب آمرزش از او را ، آنگونه كه شايسته است ، بيان مىكند . و استدلالهاى جالب توجهى جهت اميدوار شدن به درگاه خدا كه با مناجات با او مناسب است ، در بردارد . و بروشنى ، ملاقات ، نزديكى و ديدن خدا را معنى مىكند و به اين ترتيب شبهههاى سالك ، شكهاى منكر و وحشت اهل شك را بر طرف مىكند . و نيز اشارهاى به شناخت نفس و اين كه شناخت آن باعث شناخت پروردگار است دارد بنابر تفسير بعضى از فرازهاى آن توسط يكى از بزرگان اهل معرفت .