نفس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم معرفى نموده و ولايت او را پايهاى براى اسلام و شرطى براى ايمان قرار داده بود ، گوشهاى از بزرگى اين روز را فهميده و رايحهاى از بلندى مقام آن را استشمام مىنمايد . بنابراين به اندازه شناخت نعمت شكر آن واجب مىشود . از كارهايى كه موجب شكر است بزرگداشت اين روز با قلب و روح است . و كسى كه مكانى را داراى مقام بلند يا زمانى را شريف بداند بايد با او به اندازهء شرفش معامله كند و اولين كارى كه مىكند اين است كه آن را ضايع نكرده و مهمل نگذارد . بلكه با تمام شرافتى كه براى آن معتقد است با آن روبرو شود . و شرافتى بالاتر از شرف عبادت خدا همراه با اخلاص نيست ، كه اين عبادت شامل روزه نماز ، انفاق در راه خدا بزرگداشت حرمات و گراميداشت شعائر الهى و زينت كردن با ذكر و فكر در باطن ، و شادى و سرور در صورت ، و لباس تميز در پوشش ، و زيارت آن حضرت عليه السّلام و عرض تبريك به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و به امامان بطور عمومى و به صاحب الزمان - ارواحنا و ارواح العالمين فداه - بطور مخصوص و ذكر گوشهاى از فضايل آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىباشد .
و اين روز را با آنچه درباره بپايان بردن روزهاى شريف گفتيم يعنى تسليم اعمال به حاميان و نگهبانان روز براى اصلاح آن ، به پايان برساند .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 149
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٤٩