« پناهگاه پناه جويان » ، « فريادرس بيچارگان و حاجتمندان » ، « حاكم روز قيامت » ، « محبوب پروردگار » ، « حجت خدا بر اولين و آخرين » ، « زندگى جهانيان و نور آنان » . اوست « سرّ اسرار » ، « نور انوار » ، « امام پاكان و امير مؤمنان » ، « ولىّ جبار » ، « نعمت خدا بر نيكوكاران و انتقام او از بدكاران » ، « مانند پهلوى خدا و صورت نورانى و نفس وفادار او » و « امام ابو الحسن على عليه السّلام » . بنابراين دوستان او بايد روز ميلاد او را از شريفترين روزها دانسته و آن را عيد بزرگ قرار دهند و بگونهاى شكرگزارى نمايند كه هيچكس از امت پيامبران گذشته و دورههاى سابق چنين شكرگزارى ننموده باشد . زيرا آنان هيچگاه چنين نعمتى را نداشتهاند . و شيعيان نيز بايد با شكرى به استقبال اين روز بروند كه بالاتر از آن شكرى نباشد زيرا نعمتى در اين روز آمده كه تمام نعمتها در مقايسه با آن كوچك است . اگر انسان عقل را از حكم كردن و حاكميت بيندازد ، ديگر براى او هيچ چيزى حكمى ندارد و تكليفى براى او نخواهد بود . و انسان مانند چهارپايان خواهد بود كه مىخورد ، لذت مىبرد و مواد زايد بدن را دفع مىكند تا مرگ او فرا برسد . اما اگر عقل را حاكم حركات و سكنات خود قرار دهد ، عقل او در مورد هر چيز و هر مطلبى حكمى واقعى يا فرضى دارد . و هميشه همينطور است . و ذرهاى نيز از حكم كردن نمىماند . هر چيزى را كه بفهمد در مورد آن حكمى دارد و هر چه را كه نفهمد نيز از اين جهت كه آن را نمىفهمد در مورد آن حكمى دارد . بنابراين اگر عاقل بفهمد كه سرورى از اولياء خدا
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 145
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٤٥