« فأيقن في نفسه بكثرة الشحم واللحم ، فعالجه حتى شقه ، فلما رآه أجوف لا شئ » « فيه قال : لا أدرى لعل أفشل الأشياء أجهرها صوتا وأعظمها جثة . . . ! ! »
وفيما يلي نص هذه الحكاية في نسخه « نصر اللّه » الفارسية « 1 » :
« دمنه گفت : آوردهاند كه روباهى در بيشهء رفت . آنجا طبلى ديد در پهلوى » « درختى افگنده ، وهر گاه باد بجستى شاخ درخت بر طبل رسيدى آواز » « سهمناك بگوش روباه آمدى . چون روباه ضخامت جثه بديد ، ومهابت » « آواز بشنيد طمع دربست كه گوشت وپوست أو فراخور آواز باشد ، » « ميكوشيد تا آنرا بدريد . الحق جز پوستى بيشتر نيافت . مركب ندامت » « در جولان كشيد وگفت : ندانستم كه هر كجا جثه ضخمتر وآواز هايلتر » « منفعت آن كمتر . . . ! ! »
أما « أنوار سهيلى » فيخط هذه القصة على النحو الآتي « 2 » :
« دمنه گفت : آوردهاند كه روباهى در بيشهء ميرفت ، وببوى طعمه هر » « طرف مىگشت . بپاى درختى رسيد كه طبلى از پهلوى آن آويخته بودند » « وهرگاه بادي بوزيدى شاخى از آن درخت در حركت آمده بر روى » « طبل رسيدى وآواز سهمگين از آن برآمدى . روباه بزير درخت مرغ » « خانگى ديد كه منقار در زمين ميزد وقوتى مىطلبيد . در كمين نشسته » « خواست كه أو را صيد نمايد كه ناگاه آواز طبل بگوش أو رسيد . نگاه » « كرد . جثهء ديد بغايت فربه وآواز وى مهيب استماع افتاد . طامعهء روباه » « در حركت آمده با خود انديشيد كه هر آئينه گوشت وپوست أو فراخور » « آواز خواهد بود . از كمين مرغ بيرون آمد وروى بدرخت نهاد . مرغ از »
هامش
( 1 ) أنظر طبعة طهران على الحجر سنة 1305 ه ص 79 .
[ المترجم : نقلنا النص عن نسخة طهران سنة 1312 ه ص 80 ] .
( 2 ) أنظر « أنوار سهيلى » طبع طهران على الحجر سنة 1270 ه ص 58 - 59 .
[ المترجم : وقد اعتمدنا نحن على نسخة كانپور المطبوعة سنة 1880 م ص 91 ] .