غابه
غابه در طرف شمال غربى مدينه است . « 1 » ابن سعد و فيروزآبادى آن را در فاصله دوازده بريدى مدينه دانند . « 2 »
ياقوت گويد در هشت ميلى مدينه است . سمهودى گويد : مىتوان ميان دو روايت وفق داد كه بگوييم يكى از ابتداى مكان آغاز كرده و يكى از انتهاى آن .
غابه پيش از اسلام مكانى بيمارىخيز بود . بنى قريظه و بنى نضير در آغاز ورودشان به مدينه در آنجا زيستن كردند . ولى چون بيمارىخيز بود آنجا را ناخوش داشتند و از آنجا به مدينه نقل كردند . « 3 » در غابه چوب گز بود و منبر رسول خدا - ص - را از آن چوبها ساختند . « 4 »
در دورهء اسلامى زبير بن العوّام آن را صد و هفتاد هزار ( درهم يا دينار ) خريد ولى بعدها آن را به هنگام فروختن تركهاش هزار هزار و ششصد هزار ( يك ميليون و ششصد هزار ) فروختند . عبد الله بن جعفر قطعهاى از آن را به چهارصد و پنجاه هزار خريد و سپس آن را به ششصد هزار به معاويه كه بخشى از آن را به صد هزار خريده بود ، فروخت . ابن زمعه قسمتى ديگر از آن را به صد هزار خريد . پس از اداى وامهاى زبير از بهاى آن هزار هزار و صد هزار باقى ماند كه ميان زنانش تقسيم شد . « 5 »
نيز در غابه املاكى از آن عباس بود . « 6 »
خشب و ذو المروه و حوراء
خشب يك منزل از مدينه فاصله دارد و ميان آن دو مخيض و چاههاى ابن شرحبيل قرار دارد . « 7 » قصر مروان و بستانى از عبد الله بن مروان در آنجاست . « 8 »
هامش
( 1 ) - ياقوت ، ج 3 ، ص 767 و سمهودى ج 2 ، ص 351 .
( 2 ) - ابن سعد ، ج 2 ، ص 58 .
( 3 ) - اغانى ، ج 19 ، ص 95 .
( 4 ) - ياقوت ، ج 3 ، ص 767 .
( 5 ) - ابن سعد ، ج 3 ، ص 76 و به سمهودى بنگريد ج 2 ، ص 351 .
( 6 ) - سمهودى ، ج 2 ، ص 352 .
( 7 ) - ابن سعد ، ج 4 ، ص 167 .
( 8 ) - سمهودى ، ج 2 ، ص 182 .