طبرى گويد : على بن الحسين را مالى بود در جنب مدينه . « 1 » سمهودى گويد : عباثر واديى است از اشعر ميان نخلى و بواط در آنجا نقبى است كه به ينبع مىرسد از آن بطنى از بطون جهينه . موسى بن عبد اللّه حسينى قسمت پايين آن را از ايشان خريد و در آن چشمهاى از زمين برآورد .
سمهودى گويد : حفياء صدقهء حسن بن على بود و مرتج واديى است نزديك مدينه از آن حسن بن على و گويند موضعى است نزديك ابواء .
ياقوت گويد : مرتج واديى است نزديك ودّان و گويند در صدر نخل از واديهاى اشعر در غور در ينبع مىريزد . پايين آن چشمههايى است از آن حسن بن حسن بن على از آن جمله است ذات الاسيل و در پايين دست آن بلده است و بليده . و سياله از آن فرزندان حسن بن على - ع - است و به قولى از قريش .
سمهودى بر اين مىافزايد كه در يك ميلى آن چشمهاى است معروف به سويقه از آن فرزندان عبد اللّه بن حسن با آب بسيار و شيرين . « 2 »
بكرى گويد : خزره نزديك سويقه از آن خاندان حسن بن حسن بن على - ع - است . « 3 »
اما سمهودى گويد : خزره از واديهاى اشعر است در قفاره مىريزد . ساكنانش فرزندان عبد اللّه بن حصين اسلمى است . مليحه در آنجاست در پايين آن چشمهاى است موسوم به سويقه .
بكرى گويد : بثنه زمينى است روبهروى سويقه در مدينه . عبد اللّه بن حسن بن حسن آن را زراعت مىكند . در پايين حوره ، چشمهء عبد اللّه بن حسين است و به سويقه معروف است .
سپس در ميان سفح و مشاش جارى است . ذات الشعب و مليحه در آنجاست . و سقيا كه چاهها و چشمهها و بركههاى بسيار دارد ، قسمت زيادى از آن صدقات حسن بن زيد است . « 4 »
سمهودى گويد : سويقه چشمهاى است شيرين با آب بسيار در پايين حزره ( حوره ؟ ) در يك ميلى سياله از آن فرزندان عبد اللّه بن حسن . مجد گويد : سويقه موضعى است نزديك مدينه كه جمعى از آل على بن ابى طالب در آنجا زندگى مىكنند . « 5 »
هامش
( 1 ) - طبرى ، ج 2 ، ص 410 .
( 2 ) - سمهودى ، ج 2 ، ص 166 ؛ بكرى ، ص 770 .
( 3 ) - بكرى ، ص 441 .
( 4 ) - بكرى ، ص 743 .
( 5 ) - سمهودى ، ج 2 ، ص 326 .