نيايش يكم [ 1 ]
حمد و سپاس خداى را ، آن نخستين بى پيشين را و آن آخرين بى پسين را ، خداوندى را كه ديدهء بينايان از ديدارش قاصر آيد و انديشهء واصفان از نعتِ او فرومانَد . آفريدگان را به قدرت خود ابداع كرد و به مقتضاى مشيت خويش جامهء هستى پوشيد و به همان راه كه ارادت او بود روان داشت و رهسپار طريق محبت خويش گردانيد .
چون ايشان را به پيش راند ، كس را ياراىِ واپس گراييدن نبوَد ، و چون واپس دارَد ، كس را ياراى پيش تاختن نباشد .
هر زنده جانى را از رزق مقسوم خويش توشهاى معلوم نهاد ؛ آن سان كه كس نتواند از آن كه افزونش داده ، اندكى بكاهد و بر آن كه اندكش عنايت كرده ، چيزى بيفزايد .
سپس هر يك از آدميان را عمرى معين مقرر كرد و مدتى محدود كه با گامهاى روزها و سالهايش مىپيمايد ، تا آنگاه كه به سر آرَدَش ؛ آن سان كه چون آخرين گامها را بر دارد و پيمانهء عمرش لبريز شود ، او را فرو گيرد : يا به ثواب فراوانش بنوازد ، يا به ورطهء عقابى خوفناكش اندازد ، تا بدكاران را به كيفر عمل خويش برساند و نيكوكاران را به پاداش كردار نيك خويش و اين خود عينِ عدالتِ اوست .
منزّه و پاك است نامهاى او و ناگسستنى است نعمتهاى او . كس را نرسد كه او را در برابر اعمالش باز خواست كند و اوست كه همگان را به باز خواست كشد . [ 2 ]
هامش
[ 1 ] چون به دعا آغاز مىكرد نخست خداى عز و جل را با چنين عبارتهاى حمد و ثنا مىگفت .
[ 2 ] اشاره است به اين آيه :« لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُونَ .( سورهء 21 - آيهء 23 )