پيشينيان نه چنين بود . ما را از هر چه فراتر از تاب و توانمان بود معاف داشت و جز به اندازهء توانمان تكليف نفرمود و جز به اعمال سهل و آسانمان وا نداشت ، تا هيچ يك از ما را عذرى و حجتى نماند .
هر كه از ما سر از فرمانش برتابد ، كارش به شقاوت كشد و آن كه به درگاه او روى كند ، تاج سعادت بر سر نهد .
حمد و سپاس خداى را ، بدان سان كه مقربترين فرشتگانش و گرامىترين آفريدگانش و ستودهترين ستايندگانش مىستايند .
حمدى برتر از هر حمد ديگر ، آن سان كه پروردگار ما از همهء آفريدگانِ خود برتر است .
حمد باد او را به جاى هر نعمتى كه بر ما و بر ديگر بندگانِ در گذشته و زندهء خود دارد ، به شمار همهء چيزها كه در علم بىانتهاى او گنجد و چند برابر نعمتهايش ، حمدى بىآغاز و بىانجام و تا روز رستاخيز ، حمدى كه حدى و مرزى نشناسد و حسابش به شمار در نيايد و پايانش نبود و زمانش در نگسلد . حمدى كه ما را به فرمانبردارى و بخشايش او رساند و خشنودىاش را سبب گردد و آمرزش او را وسيله باشد و راهى بود به بهشت او پناهگاهى بُوَد از عذاب او و آسايشى بوَد از خشمِ او و ياورى بوَد بر طاعت او و مانعى بوَد از معصيت او و مددى بوَد بر اداى حق و تكاليف او . حمدى كه ما را در ميان دوستان سعادتمندش كامروا كند و به زمرهء آنان كه به شمشير دشمنانش به فوز شهادت رسيدهاند درآورد . انّه ولىٌ حميد .
الصحيفة السجادية (فارسى) — صفحة 32
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٣٢