1203 - هبة الله بن حامد بن احمد [ 1 ]
ابو منصور ، معروف به عميد الرؤساء ، اديب و فاضل و نحوى ، لغوى و شاعر . شيخ زمان خود بود و از سران شهر خود . مردم شهرش از او ادب آموختند . و او از ابو الحسن على بن عبد الرحيم رقّى معروف به ابن العصار و ديگران كسب دانش كرد . او را نظم است و نثر .
وجه الدويبه لقب داشت . مقامات را از ابن النقور فرا گرفت و از او روايت نمود . به سال 610 وفات كرد . .
1204 - هبة الله قاضى سعيد بن قاضى رشيد [ 2 ]
معروف به ابن سناء الملك ، از شعرا و ادباى معتبر زمان خود . از حافظ ابو طاهر احمد بن سلفه علم آموخت . به قاضى الفاضل عبد الرحيم بيسانى پيوست و در نزد او منزلتى يافت .
در سال 571 در دمشق در خدمت او بود . سپس به قاهره بازگشت . ميان او و قاضى مراسلت بود و چند قصيده در مدح او گفته است .
كتاب روح الحيوان را ، كه خلاصهاى است از كتاب الحيوان جاحظ ، تأليف كرده . او را ديوان موشحات است به نام دار الطّراز و ديوان شعر و ديوان رسايل .
در روز چهارشنبهء چهارم ماه رمضان سال 608 ، در قاهره ، در گذشته است . از اوست : [ 3 ]
فغرامى بالبدر كالبدر لكن * ينقص البدر و الغرام يزيد
بابى من ابى مرادى كمثل الدهر * عندى يريد ما لا اريد
.
1205 - هبة الله بن حسن [ 4 ]
ابو الحسن معروف به حاجب . ذكر او را كمال بن انبارى در طبقات النحويين آورده . از
هامش
[ 1 ] انباه الرواة 3 : 357 ، بغية الوعاة 2 : 322 .
[ 2 ] الخريدة ( قسم مصر ) 1 : 64 ، ابن خلكان 6 : 61 ، التكملة المنذرى رقم 1209 ، عبر الذهبى 5 : 29 ، سير الذهبى 21 : 480 ، البدر السافر ، الورقة 217 ، قلائد الجمان 9 : 210 ، النجوم الزاهرة 6 : 209 ، الشذرات 5 : 35 .
[ 3 ] حاصل معنى : عشق من به بدر چون بدر ( ماه تمام ) است ولى بدر نقصان گيرد و عشق من روى در فزونى دارد . پدرم فداى كسى باد كه به مراد من كار نكند همانند روزگار كه همواره آن خواهد كه من نخواهم .
[ 4 ] انباه الرواة 3 : 358 ، نزهة الالباء : 239 ، بغية الوعاة 2 : 323 .