پرورش يافت . به خدمت ملكشاه مسعود بن محمد سلجوقى پيوست و آوازهاش بلند شد . در ايام مستر شد به بغداد وارد شد و جاويش شد . چون خلافت به مقتفى رسيد دربارهء او و اصحابش سخنانى گفت كه شايسته نبود ، به كيفر آن سخن ده سال در زندان ماند . در خلافت مستنجد از زندان رهايى يافت . ابو سعيد در موصل در روز پنجشنبهء بيست و چهارم رمضان سال 557 ، در سن 63 سالگى ، وفات كرد . .
1173 - ميمون الاقرن [ 1 ]
بعد از ابو الأسود دؤلى در عربيت پيشواى مقدّم بود . از ابو الاسود علم آموخت و عنبسة بن معدان الفيل از او فرا گرفت . اسحاق بن ابراهيم موصلى از مداينى روايت مىكند كه زياد ، ابو الاسود دؤلى را فرمان داد كه مصاحف را نقطهگذارى كند . او نقطهگذارى كرد و از حيث نحو نيز قواعدى نهاد . سپس ميمون الاقرن آمد و كار را به كمال رسانيد و عنبسة بن معدان مهرى چيزهايى در افزود . ميمون الاقرن يكى از پنج تن ائمهء زبان عربى است كه در مشكلات به آنها رجوع كنند .
ابو عبيده گويد كه يونس نحوى را پرسيدند كه از جرير و فرزدق و اخطل كدام يك شاعرترند ؟ گفت : علما همگى بر آنند كه اخطل . ابو عبيده گويد كه به مردى كه در كنار او نشسته بود گفتم از او بپرس كه ، علما چه كسانند ؟ گفت : ميمون الاقرن و عنبسة الفيل و ابن ابى اسحاق حضرمى و ابو عمرو بن العلاء و عيسى بن عمر ثقفى . و نيز ابو عبيده گويد :
نخستين كسى كه عربيت را وضع كرد ابو الاسود دؤلى بود ، سپس ميمون اقرن ، آنگاه عنبسة الفيل و عبد الله بن ابى اسحاق حضرمى و عيسى بن عمر ثقفى . .
1174 - ميمون بن جعفر [ 2 ]
ابو توبه ، لغوى ، نحوى و اديب بود . از ابو الحسن كسائى كسب دانش كرد . معلم عمرو بن سعيد بن سلم بود . چون اصمعى از بصره آمد بر سعيد وارد شد . روزى كه در مجلس حاضر بود سعيد از او پرسشهايى مىكرد . هرگاه اصمعى در پاسخ درنگ مىكرد ابو توبه هر چه در آن باب بود بيان مىكرد . اين كار بر اصمعى گران آمد . سپس بحث از معانى
هامش
[ 1 ] مراتب النحويين : 12 ، طبقات الزبيدى : 30 ، الفهرست : 46 ، انباه الرواة 3 : 337 ، بغية الوعاة 2 : 307 ، نزهة الالباء : 6 .
[ 2 ] انباه الرواة 3 : 335 و بغية الوعاة 2 : 309 .