ف
890 - فاطمه بنت حسن بن على عطّار [ 1 ]
كنيهاش ام الفضل بود ، معروف به بنت الاقرع . وى از كاتبان بود . خطى خوش داشت ، به سبك ابن بوّاب . بنا بر نقل تاج الاسلام در روز بيست و يكم محرم سال 480 وفات كرده است . سمعانى گويد : او را خطى مليح و زيبا بود . همان كسى است كه براى نوشتن صلحنامه به پادشاه روم از ديوان عزيز برگزيده شد . به بلاد جبل نزد عميد ابو نصر كندرى رفت . مردم از روى خط او مىنوشتند . از ابو عمر عبد الواحد بن عبد الله بن مهدى فارسى و غير او سماع كرد و ابو القاسم مكّى بن عبد الله رميلى حافظ از او سماع حديث نمود .
فاطمهء بنت اقرع گويد كه يك ورقه براى عميد الملك ابو نصر كندرى نوشتم و او مرا هزار دينار جايزه داد . و نيز از او اين حديث را روايت كردهاند كه رسول الله ( ص ) فرمود :
هركس سوگند ياد كند در امرى ، سپس بهتر از آن را ببيند بايد آن كار را كه بهتر است انجام دهد و براى سوگندش كفاره بدهد . .
891 - فتح بن خاقان بن احمد [ 2 ]
و گويند فتح بن خاقان بن غرطوج . مرزبانى در كتاب المعجم چنين گويد : محمد بن اسحاق
هامش
[ 1 ] الوافى للصفدى ( خ ) ، سير الذهبى 18 : 480 ، عبر الذهبى 3 : 296 ، المنتظم 9 : 40 ، ابن الاثير 10 : 163 ، البداية و النهاية 12 : 134 ، الشذرات 3 : 365 .
[ 2 ] اخبار او در كتب تاريخ چون طبرى و ابن اثير و مروج الذهب آمده است و بنگريد به المرزبانى : 190 ، الفهرست : 130 ، تاريخ بغداد 12 : 389 ، سير الذهبى 12 : 82 ، الوافى للصفدى ( خ ) ، الفوات 3 : 177 ، النجوم الزاهرة 2 : 313 ، الشذرات 2 : 114 . و بنگريد به كتاب الترك الجاحظ ، تاريخ دمشق لابن عساكر ( المصوره 14 : 195 ) .