279 - جعفر بن احمد بن عبد الملك بن مروان [ 1 ]
لغوى بود . معروف به ابو مروان اشبيلى و ابن الغاسلة . از قاضى ابو بكر بن زرب و ابو عون و پسرش و معيطى و زبيدى روايت كرده است . در ادب و لغت و معانى شعر و خبر اهل خبرت و براعت بود . از علم سنت حظّى وافر داشت به سال 438 وفات كرد . ولادتش به سال 354 بود .
280 - جعفر بن احمد بن حسين سرّاج [ 2 ]
ابو محمد قارى بغدادى از ابو على بن شاذان و ابو القاسم بن شاهين و ابو محمد خلّال و چند تن ديگر سماع كرد . ابن عساكر گويد كه او صاحب روشى نيكو و دوستدار علم و ادب بود . ولى شعرش چندان در خور توجه نيست . به مصر و ديگر جايها سفر كرد و چند بار به صور آمد و زمانى در آنجا درنگ نمود و به بغداد بازگرديد و تا پايان عمر در آنجا زيست .
او را كتابهايى است از جمله : مصارع العشّاق ، كتاب مناقب السودان [ 3 ] و اشعار بسيار سروده در زهد و فقه و جز آنها .
صورى گويد : وى مرا گفت كه در سال 419 متولد شدم و در پنجسالگى به فرا گرفتن حديث پرداختم . و من به خط ابى المعمّر انصارى [ 4 ] خواندم كه جعفر سرّاج در يازدهم صفر سال 500 وفات كرد و در مقبرهء باب ابرز به خاك سپرده شد . سمعانى گويد :
ولادتش به سال 416 يا 417 بوده است .
ابو الكرم مبارك بن حسن بن شهرزورى گويد : نزد ابو محمد جعفر بن محمد سراج علم مىآموختم تا آنگاه كه از او ملول شدم و از او بريدم . پس از چندى از كرده خود پشيمان شدم زيرا فوايد بسيار از دست داده بودم . روزى نزد او به مسجد معلّق رفتم و اين مسجد از آن او بود و رو به روى باب نوبى بود ، مقابل دار الخلافه . چون نظرش بر من افتاد
هامش
[ 1 ] الصلة 1 : 172 ، الوافى 1 : 98 ، بغية الوعاة 1 : 485 .
[ 2 ] المنتظم 9 : 151 ، الخريدة ( قسم العراق ) 3 / 1 : 283 ، ابن خلكان 1 : 357 ، عبر الذهبى 3 : 355 ، الذيل على طبقات الحنابلة 1 : 100 ، الوافى 11 : 92 ، النجوم الزهرة 5 : 194 ، بغية الوعاة 1 : 485 ، الشّذرات 3 : 411 ، البداية و النهاية 12 : 168 ، التاج المكلّل : 15 ، اشارة التعيين : 75 ، سير الذهبى 19 : 228 ، المستفاد : 93 .
[ 3 ] م : زهد السودان . و ذهبى : مناقب الحبش .
[ 4 ] ابو المعمّر مبارك بن احمد انصارى صاحب وفيات الشيوخ .