هر گاه بنده بگويد : بسم اللَّه الرحمن الرحيم خداوند مىفرمايد : بندهء من باسم من آغاز كرد و بر من است كه امورش را به انجام رسانم و احوالش را مبارك گردانم . و چون بگويد : الحمد للَّه رب العالمين . مىفرمايد بندهء من مرا حمد نمود و دانست آن نعمتهائى كه او را فرا گرفته از نزد من است و بلاهائى كه از او دور گشته به لطف من بوده است ، گواه مىگيرم شما را كه نعمتهاى آخرت را هم براى او به نعمتهاى دنيا اضافه كنم ، و بلاهاى آخرت را هم از او دور گردانم .
و چون بگويد : الرحمن الرحيم . مىفرمايد : گواهى داد كه من بخشنده و مهربان هستم ، گواه مىگيرم شما را كه بهرهء او را از نعمت خود فراوان ، و نصيبش را از عطاء خود زياد گردانم . و چون بگويد مالك يوم الدين . مىفرمايد : گواه مىگيرم شما را كه هم چنان كه او اعتراف نمود كه من مالك روز جزا هستم روز حساب ، حسابش را آسان بگيرم . و حسناتش را قبول ، و از گناهانش در گذرم .
چون بنده بگويد : اياك نعبد ، مىفرمايد : راست مىگويد بندهء من ، تنها مرا مىپرستد ، گواه مىگيرم شما را كه او را بر اين عبادت پاداشى دهم كه هر آن كس كه در اين عبادت با او مخالف است بر او غبطه خورد و رشك برد ، و چون بگويد و اياك نستعين . مىفرمايد از من كمك خواست و به من پناه آورد ، گواه مىگيرم شما را كه او را ياور و كمك - كار باشم و در شدايد و سختىها بفرياد او رسم و روز گرفتارى دست او را بگيرم و چون بگويد : اهدنا الصراط المستقيم تا آخر سوره مىفرمايد اين براى بندهء من است و هر چه كه طلب كند به تحقيق دعاى او را اجابت نمودم . و آنچه را كه آرزو داشت به او عطا كردم و از آنچه كه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 410
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤١٠