هنرهاى بيانى و رساترين آن بهشمار مىرود ، چنانكه اين هنر ، سرمايهء زبان و گنج ارزشمند آن است .
ازاينرو ، خداوند شاعران پاك و جهادگر را با اين سخن خود استثنا كرده است :
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا ؛
يعنى شاعران از حق و طرفدارانش در برابر كسانى كه به او و آنان ستم كردند و با انسان ، آزادى و كرامت او به نبرد برخاستند ، طرفدارى نمودند . اين آيه آشكارا نشان مىدهد كه شعر ، انقلابى بر ضد ستمگرى و سركشى جزء دين ، ايمان و كارهاى شايسته است . هم معناى اين آيه است اين سخن خداوند : « خدا بلند كردن صدا را به بدگويى دوست ندارد ، مگر از آن كسى كه به او ستمى شده باشد » . « 1 »
وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ .
اين آيه تهديد و هشدارى است در مورد سرنوشت بد هركسى كه سركشى و ستم كند .
و الحمد للّه رب العالمين و الصلاة على محمّد و آله الطاهرين .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 147 .