هم بشناسى » . درحالىكه در آيه نور موضوع اذن دادن را به او تفويض كرده است .
بنابراين ، چگونه مىتوان ميان اين دو آيه گرد آورد ؟
پاسخ : خداوند در آيهء توبه به پيامبرش امر كرد كه درنگ كند تا دروغگو از راستگو تشخيص داده شود . در آيهء نور پس از آنكه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله از ماهيت درخواستكنندهء رخصت و اهداف او ؛ و پيامدهاى مترتب بر رخصت ، خواه وى مؤمن باشد و خواه منافق ، آگاهى يافت ، وى را در دادن رخصت آزاد گذارده است . بنابراين ، پيامبر صلّى اللّه عليه و إله رخصت مىدهد و يا خوددارى مىكند ، گاهى مصلحت ايجاب مىكرد كه به منافقين رخصت داده شود ، زيرا وجود او در ميان مسلمانان زيانآور بود و گاهى مصلحت اقتضا مىكرد كه به مؤمن رخصت ندهد ، زيرا در باقى ماندن او با مسلمانان مصلحت وجود داشت .
لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً .
اين خطاب براى معاصران پيامبر صلّى اللّه عليه و إله است و خداوند آنان را نسبت به پيامبرش به بهترين روشها تربيت مىكند ؛ زيرا به آنان امر مىكند كه وى را در هنگام رخصت گرفتن و يا ديگر موارد با نام و يا كنيهاش صدا نزنند از قبيل يا محمّد و يا ابا القاسم ، چنانكه برخى از آنها برخى ديگر را صدا مىزند ، بلكه بايد او را با بهترين و بزرگترين ويژگىهايش صدا زنند و اين ويژگىها عبارتند از : نبوت و رسالت . مثلا ، بگويند : يا نبى اللّه و يا رسول اللّه ، زيرا احترام به او ، احترام به خداست . ازاينرو ، خدا در چندين آيه اطاعت او را به منزلهء اطاعت خود قرار داده و در آيهء 157 سورهء اعراف گفته است : « كسانى كه به او ايمان آوردند و حرمتش را نگه داشتند و يارىاش كردند و از آن كتاب كه بر او نازل كردهايم پيروى كردند ، رستگارانند » . نيز در آيهء دوم سورهء حجرات فرموده است : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! صداى خود را از صداى پيامبر بلندتر مكنيد و همچنانكه با يكديگر بلند سخن مىگوييد با او به آواز بلند سخن مگوييد » .
قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً .
« قد » در اينجا براى تحقيق است و