« كسى كه به سخن گويندهاى گوش فرا دهد ، او را پرستيده است ؛ اگر گوينده دربارهء خدا سخنى بگويد ، وى خدا را پرستيده و اگر دربارهء شيطان سخن بگويد ، شيطان را پرستيده است » .
نيكى به پدر و مادر
وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً * وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّيانِي صَغِيراً .
خداى سبحان ، سپاس والدين را با سپاس خود همراه ساخته و نيكى به آندو را واجب كرده است . در حديث آمده است : مردى به نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله آمد و از او اجازه خواست تا بههمراه او بهجهاد برود . پيامبر فرمود : آيا پدر و مادرت زندهاند ؟ مرد گفت : بله ، حضرت فرمود : پس دربارهء آندو جهاد كن .
سخن خداوند :
« كَما رَبَّيانِي صَغِيراً » ،
اشاره بدين دارد كه پدر و مادر در هنگام خردسالى او ، وى را بر خودشان ترجيح مىدادند و بههمين سبب ، آنها شب را بيدار مىماندند تا او بخوابد ، گرسنگى مىكشيدند تا او سير شود ، برهنه مىماندند تا پوشيده باشد و اين ، دينى است بر گردن او و بايد هنگامى كه نيرومند مىشود و پدر و مادر ضعيف مىگردند ، اين دين را ادا كند و همانگونه كه آندو در هنگام خردسالى او با وى رفتار مىكردند ، او نيز در هنگام سالخوردگى آنها با ايشان رفتار كند و اين در حالى است كه آنان از فضيلت ، سبقت و تقدّم نيز برخوردارند .
امام زين العابدين عليه السّلام درحالىكه براى پدر و مادرش دعا مىكرد ، مىگفت :
« خداوندا ! كجاست آن مدت درازى كه آندو به تربيتم اشتغال داشتند ؟ كجاست آن شدت خستگى آندو در نگهدارى من ؟ كجاست آن سخت گرفتن آندو بر خود ، تا به من راحتى بخشند ؟ بسيار دور است كه من حقّ آنها را ادا كنم و آنچه را براى آنها بر عهدهام واجب است دريابم و وظيفهء خدمت به آندو را انجام دهم » .