الْكَبِيرُ .
خداوند حق است ؛ زيرا ذات او هميشگى و صفات او بزرگ مىباشد . او بلند مرتبه است ؛ زيرا بالاتر از قدرت او ، قدرتى وجود ندارد . او بزرگ است كه قدرت ، علم و رحمت او هرچيزى را فراگرفته است . هدف از ذكر اين صفات ، اشاره به اين امر است كه خداوند مؤمنان و پرهيزكاران را يارى و كافران و فسادكنندگان در زمين را خوار مىكند .
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَتُصْبِحُ الْأَرْضُ مُخْضَرَّةً إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ .
نظير اين سخن خداوند در آيهء پنجم همين سوره و آيهء 146 سورهء بقره و ديگر آيات بيان شد .
لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ .
خداوند از جهانيان و ستايش ستايشگران بىنياز است .
در نهج البلاغه آمده است : او بىنياز است بدون بهرهگيرى ، بدينمعنا كه بىنيازى او ذاتى است ، نه نسبى و اگر او به چيزى نيازمند باشد خدا نيست . ابن عربى در الفتوحات المكيه مىگويد : نيست ستايش شدهاى مگر انكس كه ستايش او « الحمد » است و مقصودش اين است كه خدا همان « الحمد » است و كسى جز او استحقاق ستايش و ثنا را ندارد ، مگر كسى كه خدا او را ستايش كند و يا از مورد ستايش قرار گرفتن او خشنود شود .