ضمير « به » و « له » به نبى و يا قرآن برمىگردد و معناى آيه چنين است : هرچند كه ممكن است برخى از مردم اين انتساب دروغ به خدا و پيامبر او را تصديق كنند ، امّا دانشمندان و صاحبان اخلاص حقيقت اين دروغ را مىدانند و جز اينكه موجب افزايش ايمان و چنگ درزدن آنان به خدا ، پيامبران و كتاب او شود و جز اينكه فروتنى و فرمانبرى آنان را از خداوند بيافزايد اثرى ندارد .
وَ إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ .
خدا آنان را به راه خودش ارشاد مىكند و آنان هم به خاطر نزديك شدن به خدا اين راه را مىروند و هرقدر كه فشار و تبليغات زياد باشد ، از آن منحرف نمىشوند .
وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً أَوْ يَأْتِيَهُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَقِيمٍ .
مراد از ساعت ، وقتى است كه مردم در آن از گورهايشان براى حضور در پيشگاه پروردگار خود بيرون مىآيند . مقصود از يوم عقيم ، روز قيامت است و واژه « عقم » كنايه از نااميد شدن كافران در اين روز از نجات است .
پس از آنكه خداوند در آيهء پيشين فرمود : دانشمندان به قرآن و نبوت محمّد صلّى اللّه عليه و إله ايمان مىآورند ، اكنون در اين آيه مىگويد : امّا كافران درباره پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله ترديد دارند و تا روزى كه از گورهايشان برانگيخته شوند و يا تا روز ايستادن آنها در پيشگاه خدا به منظور بازپرسى ، در اين ترديد باقى خواهند ماند و در اين هنگام است كه حقيقت بر آنان آشكار مىشود و متوجه مىشوند كه بر گمراهى بودهاند .
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ .
پادشاهى در آن روز تنها از آن خداست . بنابراين ، نه قاضى وجود دارد ، و نه حاكمى ، نه سلطانى كه يارى نمايد و يا وزيرى كه مدارا كند .
فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ * وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ .
براى اين گروه خوارى و آتش و براى آن گروه شادمانى و بهشت است .