جز نياز و بندگى و اضطرار . . . ( ص 682 / 11 )
جهد كن بىپرده ديذن نور را . . . ( ص 187 / 13 )
چون بيابى صحبت صدّيق را . . . ( ص 924 / 4 )
چون سگان را اينچنين نعمت نهند . . . ( ص 943 / 7 )
چون عناياتت بوذ جان را پناه . . . ( ص 929 / 14 )
چون معيّت با همه است اللّه را . . . ( ص 514 / 13 )
چونك اغلب بذ بذند و ناپسند . . . ( ص 157 / 5 )
چونك در عهد خذا كردى وفا . . . ( ص 949 / 3 )
خاص آن آواز خوذ از شه بوذ . . . ( ص 471 / 3 )
خاك و باذ و آب و آتش بندهاند . . . ( ص 884 / 13 )
در دل هر امّتى كز حق مزهست . . . ( ص 869 / 7 )
ديذن ايشان شما را كيمياست . . . ( ص 193 / 11 )
رحمة اللّه آن عمل وا در وفا . . . ( ص 285 / 3 )
رفت آن سلطان معنى بىفتور . . . ( ص 596 / 5 )
زانك شاكر را زيادت وعده است . . . ( ص 158 / 10 ، 452 / 14 )
شمس تبريزى كه شاه و دلبرست . . . ( ص 102 / 14 )
صاحب وحيست در خوذ صذ جهان . . . ( ص 854 / 18 - 19 )
صذ بيابان ز آن سوى حرص و حسد . . . ( ص 866 / 8 - 9 )
عفو فرما بر قصور فهمها . . . ( ص 717 / 10 )
عمرها بايذ مرا چون عمر نوح . . . ( ص 992 / 8 )
مناقب العارفين ( فارسى ) — صفحة 1093
مساهمون: أحمد بن أخي ناطور الأفلاكي
ص١٠٩٣