هر لطف كه بنمائى در سايهء آن آئى . . . ( ص 502 / 17 - 20 )
هر نفس آواز عشق مىرسذ از چپ و راست . . . ( ص 266 / 14 - 15 ، 967 / 2 - 5 ؛ ديوان كبير ، ج 1 ، ص 269 / 4911 - 4912 )
هزاران مجلس است آنسو و اين مجلس از آنسوتر . . . ( ص 599 / 2 - 3 )
هزار سال ببايذ كه تا بباغ هنر . . . ( ص 57 / 15 - 16 )
هست شذ اين جمله وجود از عدم . . . ( 589 / 14 - 15 )
هفتاذ و دو ملّت شنوذ سرّ خوذ از ما . . . ( ص 592 / 16 - 17 )
همنشين تو از تو به بايذ . . . ( ص 666 / 9 )
همنشينى مقبلان چون كيمياست . . . ( ص 434 / 4 )
هيچ مىدانى چه مىگويذ رباب . . . ( ص 167 / 18 ؛ ديوان كبير ، ج 1 ، ص 184 / 3318 )
يا ديذن دوست يا خيالش ( ص 317 / 12 )
يار كارافتاذه را يارى هم از ياران رسذ ( ص 859 / 5 )
يك ذرّه آفتاب نمانذ به روى تو . . ( ص 806 / 7 )
يك نظرى بيش نيست آن فقير اى پسر . . . ( ص 651 / 17 - 18 ، 770 / 13 - 14 )
يكى جانيست در عالم كه ننگش آيذ از صورت . . . ( ص 583 / 11 - 12 ؛ ديوان كبير ، ج 2 ، ص 31 / 6122 )
يكى گنجى پديذ آمذ در آن دكّان زركوبى . . . ( ص 429 / 18 - 19 ، 710 / 14 - 15 )
يكى ماهى همىبينم برون از ديذه در ديذه . . . ( ص 365 / 2 - 3 )
مناقب العارفين ( فارسى ) — صفحة 1091
مساهمون: أحمد بن أخي ناطور الأفلاكي
ص١٠٩١