پر كرده و بياورد و در نظر او بنهاذ ؛ ديذم كه مولانا شمس الدين فرياذى « 1 » برآورد و جامها را بر خوذ چاك زذه « 2 » سر در قدم پذرم نهاذ و از آن قوّت و مطاوعت امر پير حيرت نموذ ؛ فرموذ كه بحقّ اوّل بىاوّل و آخر بىآخر كه از مبدأ عالم تا انقراض جهان مثل تو سلطانى « 4 » دلدار محمّد خو در جهان وجود نه آمذ و نخواهذ آمذن و هماندم سر نهاذه « 6 » مريد شذ ، فرموذ كه من غايت حلم مولانا را « 7 » امتحان مىكردم و آن توسّع باطن از آنها نيست كه در حيّز خبر گنجذ
شعر ( رمل )
صذ هزاران امتحانست اى پسر * هر كه گويذ من شذم سرهنگِ در « 9 »
اكنون مىگويم
شعر ( كامل )
يفنى الكلام و لا يحيط بوصفه * أ يحيط ما يفنى بما لا ينفد
شعر ( هزج )
گر بر تنِ « 15 » من زبان شوذ هر موئى * يك لطفِ تو از « 3 » هزار نتوانم گفت
« 4 / 12 » همچنان « 16 » اصحاب قديم و اخوان كريم رضوان اللّه عليهم أجمعين از حضرت مولانا نقل كردند كه فرموذ : چون خدمت مولانا شمس الدين به من رسيذ و مصاحبت نموذ ، همانا كه آتش عشق در درونم شعلهء عظيم مىزذ ؛ بتحكّم تمام فرموذ كه ديگر سخنان
هامش
( 4 / 12 )Z؛ 174 بB163 آK122388 ،II , H؛ 52 ،II , T( 1 ) فرياذىZK: فريادB( 2 ) زذهZK: كردهB( 4 ) سلطانىZK: سلطانB( 6 ) نهاذهBK: نهاد وZ( 7 ) مولانا راZK: مولاناB( 15 )aتنZK: تر ( ! )B( 3 )bازZK: -B( 16 ) همچنانBK: -Z( 9 ) صذ . . . سرهنك در :NM: ج 3 ، ص 39 / 682 ؛AM: ص 208 / 15 .