شعر « 1 » ( رمل )
آن جماعت را كه وافى بوذهاند * بر همه اصنافشان افزوذهاند
گشت درياها مسخّرشان و كوه * چارعنصر نيز بنده آن گروه « 3 »
« 9 / 2 » الحكاية : همچنان بندهء خاكى عفا اللّه عنه روايت مىكنذ كه چون حضرت چلبى عابد بر تخت مبارك مولوى بنشست و مكان ولد را بنور عارفى بياراست و بشيخى مشغول شذ ، همانا كه ابواب عطايا و احسان باز كرده در ترك دنيا و سخاوت صدّيقانه يد بيضا نموذن گرفت و مردى بوذ قلندر نهاذ و از قيود صيود عالم آزاذ ؛ همانا كه زبدهء احرار و قدوهء ابرار بوذ و بر موجب
شعر ( خفيف )
اى من و صذ چو من غلامِ كسى * كو ز خوذ ساخته است همنفسى
هماره هم نفس جان خوذ بوذه مطلوب حقيقى را در ذات خوذ مشاهده مىكرد و دايما گرد « 13 » حال خوذ گردان بوذ « 14 » و از ذوق متابعت اهل ديذه به مبايعت مردم تقليد نمىپرداخت و از سر سرّ رندى عيشهاى پاذشاهانه مىراند و از طعن منكران طاعن احتراز نمىكرد و مانده نمىشذ و اين بيت را مىگفت :
هامش
( 9 / 2 )Z276 بB253 آK414658 ،II , H؛ 444 ،II , T( 1 ) شعرK: -ZB( 13 ) كردZK: -B( 14 ) بوذZ: -BK( 3 ) [ سطر 2 - 3 ] آن جماعت . . . كروه :NM، ج 5 ، ص 75 / 1192 - 1193 ؛AM، ص 460 / 28 .