شعر ( هزج )
چنان گشتم ز مستى و خرابى * كه خاكى را نمىدانم ز آبى
درين خانه نمىيابم كسى را * تو هشيارى بيا باشذ بيابى
همين دانم كه مجلس از تو برپاست * نمىدانم شرابى يا كبابى
به باطن جانِ جانِ جانِ جانى * به ظاهر آفتابِ آفتابى « 4 »
ازآنرو خوش فسونى كه مسيحى * ازآنرو ديو سوزى كه شهابى
مرا خوشخوى كن زيرا شرابى * مرا خوشبوى كن زيرا گلابى
صبايى كه بخندانى چمن را * اگرچه پشگان را تو عذابى
بيا مستانِ بىحد بين به بازار * اگر تو محتسب در احتسابى
چو نان خواهان گهى اندر سؤالى * چو رنجوران گهى اندر جوابى
مثالِ برف كوته خندهء تو * از آن محبوسِ « 11 » ظلماتِ سحابى
درآ در مجلسِ سلطانِ باقى * ببين گردانِ جفانٍ كَالجَوابى « 12 »
تو خوش لعلى و ليكن زيرِ كانى * تو بس خوبى و ليكن در نقابى
بسوى شه پرى بازِ سپيذى * و گر بومى « 14 » به گورستان غرابى
جوانبختا بزن دستى و « 15 » مىگو * شبانى وا شبانى وا شبابى
مگو با كس سخن ور سخت گيرذ * بگو و اللّه اعلم بالصوابى « 16 »
« 3 / 595 » الحكاية : همچنان خدمت ملك الادبا فخر الدين ديو دست ملك نهاذ رحمه اللّه « 18 » روزى حكايت كرد كه جهت حضرت
هامش
( 3 / 595 )Z170 آB158 آK106373 ،II , H؛ 29 ،II , T( 4 )bآفتابB: آفتابىZآفتاب درK( 11 )bمحبوسZKظلماتB( 14 )bبومىZK: پرىB( 15 )aوZK: -B( 16 )bبالصوابىZB: بالصوابK( 18 ) رحمه اللّهZB: -K( 12 )aجفان كالجواب : قرآن ، سورة السبأ 34 / 12 .