مگر حضرت سيّد ما « 1 » در ملك خراسان به شهرى رسيذ بيابانك « 2 » نام ، تمامت اكابر و صدور آن مقام استقبال كرده . معزّز و مبجّل داشتند و در ان قصبه « 3 » شيخ الاسلام نامى مردى بوذ « 4 » ، ذو فنون و متبحّر از سر خيلاء و تكبّر باستقبال او نيامذ و التفات نكرد ؛ حضرت سيّد بىتحاشى برجست و به ديذن شيخ الاسلام رفت ؛ به خدمت شيخ الاسلام اعلام كردند كه سيّد بر در رسيذ از سر سجّاده پابرهنه تا در خانقاه دويذ و دست سيّد را بوسهها داذه عذرى مىگفت ؛ سيّد فرموذ كه در دهم ماه رمضان محتاج حمّام خواهى شذن ؛ و در راه حمّام ملاحده بيرون آيند و ترا بكشند ؛ خبرت كردم تا غافل نباشى ؛ و اين اشارت در عشر آخر شعبان بوذه ؛ شيخ الاسلام فرياذ كرد « 11 » و غريوها « 12 » برآورده « 15 » سربرهنه كرد ، بهپاى سيّد افتاذ ؛ فرموذ كه نى نى
قُضِيَ الْأَمْرُ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ
« 13 » ( 2 / 210 ) ؛ آرى جهت اين نياز « 16 » و تضرّع كه نموذى ايمان ببرى و از ديذار بارى بارى « 14 » محروم نمانى ؛ آنچنانك فرموذه بوذ در دهم ماه رمضان ملحدانش شهيد كردند
( 2 / 3 )
الحكاية
: همچنان اخوان صفا و خلّان وفا روايت چنان كردند كه بعد از مصاحبت بسيار حضرت سيّد از خذاوندگار اجازت
هامش
( 2 / 3 )Z18 آB18 آK4784 , I , H ; 06 , I , T
( 1 ) ماZK: -B- -
( 3 ) قصبهZK: قصهءB- -
( 4 ) بودBZمردىK- -
( 11 ) كردZK: -B- -
( 12 ) غريوهاB: غريوZK- -
( 15 ) برآوردهBK: برآوردZ- -
( 13 ) الامورZK:
للامورB- -
( 16 ) نيازZBتضرعK- -
( 14 ) بارى بارىZK: بارىB.
( 2 ) بيابانك : قصبهء است در جنوب شرقى كوير نمك ( ر . ك . به مسعود كيهان ، جغرافياى مفصل ايران ، ج 2 ، ص 486 ؛ شهريست در ميان خراسان و عراقhKص 47 )