كه مىفرموذ « 1 » و فرموذ كه امام « 2 » ابو حنيفه رضى اللّه عنه شبى نماز عشا مىكرد ، سورهء
إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها
( 99 / 1 ) فروخواند ؛ چون بذين آية رسيذ كه
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ
( 99 / 7 ) شهقهء بزذ و بىهوش گشت ؛ گويند : هفت شبانروزى بر سر سجّاده بيخوذ مانده بوذ از هيبت اسرار قرآن ؛ اگر قرآنخوانى آنچنان خوان كه ترا بخوانندت نه آنك از غفلت آن خواندن برانندت و سرّ ربّ تالى القرآن و القرآن يلعنه اينست
شعر ( هزج )
عروسِ حضرت قرآن نقاب آنگه براندازذ * كه دار الملكِ ايمان را مجرّد بينذ از غوغا
( 3 / 351 ) همچنان كمّل اصحاب درايت روايت چنان كردند كه روزى قاضى سراج الدين ارموى رحمه اللّه كه در جميع علوم عقلى و نقلى « 12 » شافعى ثانى بوذ ؛ از چند فنّ معتبر مسائل مشكل و نكت « 13 » غرّا استنباط كرده مستحضر گشت و به شاگردان خوذ تفهيم داذ كه وقتى كه مرا در مجمع امرا و فضلا با حضرت مولانا اتّفاق افتذ ، مىخواهم كه فضيلت و چستىء خوذ را بوى بنمايم ، تا معلوم كنذ كه دانشمندى چيست و در آن دم كه من در بحث گرم شذه باشم و دقيقهء از من فوت شوذ از هر جائى معاونت كنيذ ؛ « 18 » همانا كه حضرت مولانا صباحى به سروقت
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 351 )Z116 بB110 بK230123 , I , H ; 344 , I , T
( 1 ) مىفرمودKB: فرمودZ- -
( 2 ) امامKB: -Z- -
( 12 ) عقلى و نقلىZB: عقل و نقلK- -
( 13 ) نكتKB: نكتهءZ- -
( 18 ) كنيذZK: كنندB