يكى از گناهان كبيره شمرده شده است .
عنوان دوم : اخبارى كه دلالت بر امر برجاء و حسن و مطلوبيت آن دارد ،
مانند خبرى كه در كتاب جامع السعادات نراقى روايت كرده كه به حضرت داود وحى شد مرا دوست دار و دوست مرا هم دوست دار خلق را بدوستى من وادار كن ، عرض كرد چگونه خلق را بدوستى تو وادار كنم ؟ خطاب شد مرا به خوبى و جمال نزد آنها ياد كن و نعمتها و احسانهاى مرا به آنان يادآورى نماى تا اينكه مرا جز به خوبى نشناسند .
و در كتاب وافى از كافى از سنان بن طريف روايت كرده كه گفت : شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود : سزاوار است براى مؤمن اينكه از خداى تعالى به حدى بترسد كه گويا مشرف بر آتش است و به حدى اميدوار باشد كه گويا از اهل بهشت است ، سپس فرمود : خداى تعالى نزد گمان بندهاش مىباشد ، اگر گمانش به خدا خوب است خدا هم با او با رحمت رفتار مىكند و اگر بد است نيز با او بسخط معامله مىكند .
و نيز از كتاب كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : در وصاياى لقمان سخنان عجيبه بود و شگفتترين آنها اين بود كه به پسرش فرمود :
از خدا بترس به حدى كه اگر تو با عبادت ثقلين بر او وارد شوى ترا عذاب كند و به خدا اميدوار باش به حدى كه اگر با گناه ثقلين بر او وارد شوى ترا ببخشد و رحمت فرمايد الحديث .
و خداوند در وصف مقربان درگاه احديت كه مورد عبادت و بندگى نادانان قرار گرفتهاند ميفرمايد : « 1 »
« أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَ يَخافُونَ عَذابَهُ »
« 2 » ( اين كسان كه از غير خدا ميخوانند ، خود وسيلهء به طرف پروردگارشان ميجويند هر چه نزديكتر باشند و اميدوار برحمت پروردگار و ترسناك از عذاب او هستند .
هامش
( 1 ) مانند حضرت عيسى و عزيز و ملائكه و امثال اينها
( 2 ) سوره بنى اسرائيل آيه 59