و وعيد الهى و نتايج نيك اعمال صالحه و عواقب وخيم اعمال سيئه است و تا اين تصديق و اعتقاد از روى يقين محقق نشود اين دو صفت در قلب حاصل نگردد .
و چنانچه براى هر صفتى از صفات نفسانى آثارى است كه در اعضاء و جوارح انسانى و كردار و رفتار و گفتار او ظاهر و آشكارا ميگردد براى اين دو صفت نيز آثارى است كه هرگاه در شخصى كه مدعى خوف و رجاء است ظاهر شود راستگو و اگر ظاهر نشود دروغگو است و آيات و اخبار سابق الذكر مشعر به اين معنى مىباشد .
امر چهارم :
اهل عبادات بعبادات خود نبايد اعتماد و اتكال داشته باشند ، بلكه در عين اينكه كمال سعى و جديت را در انجام وظائف دينى و پاك و خالص نمودن آنها از عيوب و شوائب دارند اميد و اتكالشان بفضل و كرم و رحمت الهى باشد ، براى اينكه اولا - عملى كه از همه عيوب و شوائب پاك و خالص و واجد جميع شرائط صحت و قبول و فاقد جميع موانع آن باشد بسيار اندك است و بفرض كه تمام اعمال واجد جميع شرائط و خصوصيات باشد با كوچكترين نعمت از نعم الهى مقابله نكند تا چه رسد كه استحقاق مثوبات اخروى را بياورد .
و اخبار در اين معنى بسيار است و دليل عقل نيز بر آن حكمفرماست و ما تنها بذكر يك حديث اكتفاء ميكنيم :
از پيغمبر اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرمود : خداوند عالم ميفرمايد : كه عمل كنندگان كه به قصد مثوبات من عمل نمودهاند نبايد به عمل خود اتكال داشته باشند ، زيرا اگر كمال جد و جهد را داشته و در تمام عمر نفوس خود را به زحمت عبادت بيندازند بازهم مقصرند و بحقيقت عبوديت و كنه بندگى من نرسيدهاند تا كرامتهاى من و نعمتهائى كه در بهشت و درجات عاليهء كه در جوار رحمت من است مطالبه كنند و لكن برحمت من وثوق داشته و به گمان خوب در حق من مطمئن