تعيين و نصب شد و راهى شدند . مرقومان 12 روز بعد از عيد رمضان ، به شام شريف وارد شدند . آنها با ضيق وقت مواجه شدند . لذا فى الحال به اين خيال آن كه هزينههاى رفت ارزانترشود ، لوازم مورد نياز سفر حجازيه را شخصاً تهيه كردند و امر محافظه ، جهت تهيه علوفه توجه نكردند ، در حالى كه اين امر از ضروريات بود . شعير « 1 » مذكور را خود آنها خريدند . در اثناى راه بيشتر از نيم آن به سرقت رفت يا تلف شد .
تحويل دادن يك چيز به شيوخ اعراب و عنيزه سارق جائز نبود ، حال آن كه بدون اطلاع ، ايرانيان به اين افراد نصف علوفه خود را دادند . شنيدن اين خبر ، ما را خشنود نكرد و به اين دليل كه حجاج كه اين اعمال را خودسرانه انجام داده بودند و تفرقه ميان آنها ايجاد شده و گروهى از آنها با عربان مرقوم رفته بودند ، باعث شد تا به حالشان گريه شود . علاوه بر اين 400 نفر از حجاج عجم نيز از راه معتبر و امنتر نيامده و گذر از ميان صحراى بغداد بين عربان را انتخاب كردند . بر اين مبنا ، حاج عبدالغنى بغدادى ، مهدى ، حاجى محمد و حاجى حسين نعام را به عنوان حملهداران « 2 » به امانت ، با مرقومان راهى شدند . كافه مصارف سفر ، صرّه و اكراميههايى كه در صحرا به عربان داده مىشود ، به مرقومان داده شده ، در مقابل ، اين افراد متعهد مىشوند ، حجاج را به سلامت برسانند . اما اين گروه در راه صحرا ، به بعضى عربان صره داده و با بعضى ديگر منازعه كردند . هنگامى كه به حدود شام وارد شدند ، در يك محل ، قبيلهاى از عربان با طلب باج و صره باعث رنجش آنها شدند . خبر نزاع و جدال آنها به شام رسيد . روزى كه از شام شريف ، جهت عزيمت به سمت مُزَيرَب « 3 » حركت مىكردم ، اين خبر به بنده رسيد . فوراً مسلمان حما ، حمص ، دليلباشى ، عسكر و ساير را براى تسلط اين عربان تعيين و تأكيد كردم تا آنها را
هامش
( 1 ) . علوفه .
( 2 ) . كارواندار ؛ آنكه حجاج را به مكه مىبرد .
( 3 ) . مضيرب