فصل هفتم مطلق و مقيد
مطابق تعريف علماى اصول ، مطلق عبارت است از معنايى شايع در جنس خود . شيوع مذكور به معنى شمول براى هر چيزى است كه مطلق صلاحيت اشتمال و انطباق برآن را دارد - چه اين شيوع و شمول استغراقى باشد يا بدلى و يا مجموعى ( نظير شيوع و شمولى كه در بحث عام و خاص گذشت ) .
شيوع گاه استغراقى است ؛ يعنى بر تمام افرادى دلالت دارد كه مطلق صالح است و افراد مذكور را بهطور مستقل و به گونهاى تحت حكم خود درآورده است كه هر فرد از افراد مورد نظر براى امتثال و عصيان موضوع مستقل باشند .
اطلاق بدلى نيز ، كه همان شيوع بدلى است ، عبارت است از رفتن حكم بر روى طبيعت . وقتى بخواهيم كه طبيعت موجود باشد ، صرف الوجود محقق طبيعت است . چون طبيعت به اولين وجود تحقق پيدا مىكند ؛ يعنى وجودش به