194 - ديدم به خوابِ خوش كه به دستم پياله بُود 278
195 - ديدى اى دل ، كه غمِ عشق دگر بار چه كرد 279
196 - ديريست كه دلدار پيامى نفرستاد 280
197 - راهى بزن كه آهى بر سازِ آن توان زد 281
198 - رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد 282
199 - رسيد مژده كه ايّامِ غم نخواهد ماند 283
200 - روشنىِ طلعتِ تو ، ماه ندارد 284
201 - رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نكرد 285
202 - روزِ وصل دوستداران ، ياد باد 286
203 - روزِ هجران و شبِ فُرقتِ يار آخر شد 287
204 - ز دل برآمدم و كار برنمىآيد 288
205 - زِهى خجسته زمانى كه يار بازآيد 289
206 - ساقى ار باده ازين دست ، به جام اندازد 290
207 - ساقى حديثِ سرو و گل و لاله مىرود 291
208 - سالها دفترِ ما در گرو صَهبا بود 292
209 - سالها دل طلبِ جامِ جم از ما مىكرد 293
210 - ستارهاى بدرخشيد و ماهِ مجلس شد 294
211 - سحر بلبل حكايت با صبا كرد 295
212 - سحر چون خسروِ خاور عَلَم بر كوهساران زد 296
213 - سحرم دولتِ بيدار به بالين آمد 297
214 - سرو چمانِ من چرا ميلِ چمن نمىكند ؟ 298
215 - سمنبويان غبارِ غم چو بنشينند ، بنشانند 299
216 - شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد 300
217 - شاهدان گر دلبرى زينسان كنند 301
218 - شرابِ بىغش و ساقىِّ خوش ، دو دام رهند 302
219 - شراب و عيش نهان چيست ؟ كارِ بىبنياد 303
220 - صبا به تهنيتِ پيرِ مِىفروش آمد 304
221 - صبا وقتِ سحر بويى ز زلفِ يار مىآورد 305
222 - صورتِ خوبت نگارا ، خوش به آيين بستهاند 306
223 - صوفى ، ار باده به اندازه خورد ، نوشش باد 307
224 - صوفى نهاد دام و سرِ حقّه باز كرد 308
225 - طايرِ دولت اگر باز گذارى بكند 309
226 - عشقِ تو ، نهالِ حيرت آمد 310
227 - عشقت نه سرسريست كه از سر به در شود 311
228 - عكس روى تو چو بر آينهء جام افتاد 312
229 - غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند 313