غزل 491 :
اميد هست كه منصور عشقبازى من * از آن كمانچهء ابرو رسد به طغرائى
، و صواب بطبق نسخهء اصل « منشور » است بجاى « منصور » ، رجوع شود به حاشيهء ذيل ص 350 از چاپ حاضر ،
ص 273 ( از چاپ آقاى خلخالى ) :
اى سايهء سنبلت سمن پرورده * ياقوت لبت در عدن پرورده
همچون لب خود مدام جان مىپرور * زان راه كه روحيست بتن پرورده
و صواب در مصراع اخير بطبق نسخهء اصل « راح » است با حاء حطّى بجاى « راه » با هاء هوّز ، و راح بمعنى شراب است ،
ص 274 ( از همان چاپ ) :
چشمت كه فسون و رنگ مىبارد ازو * افسوس كه تير جنگ مىبارد ازو
بس زود ملول گشتى از همنفسان * آه از دل من كه سنگ مىبارد ازو
و صواب در مصراع اخير بطبق نسخهء اصل « آه از دل تو » است بجاى « آه از دل من » ،
[ حذف واو عاطفه ]
و يكى از غلطهاى عجيبى كه فوقالعاده زياد در نسخهء چاپى ايشان روى