حافظ ق غ : مرا مىبينى و هر دم . . . ( در دم اول - در همان لحظه ) .
الف - حافظ دكتر خانلرى ، اديب برومند ، « حافظ قدسى شيرازى » ، يغما و قاآنى ، سفينهء حافظ سرتيپ مسعود جنتى عطائى ، حافظ چاپ مطبعهء سعادت شيراز كتابخانهء معرفت ، نسخهء خطى بىتاريخ متعلق به استاد فرزاد كه تصور مىرود تاريخ متن آن در حدود نيمهء اول قرن يازدهم قمريست : ص 470 و 28 جامع نسخ حافظ - ، و نيز نسخ ديگر :
« فرورفت از غم عشقت دمم دم مىدمى تا كى » .
: ب - حافظ قزوينى - و نسخ ديگر - : « . . دم مىدهى تا كى ؟ » .
: ج -
« . . . دمار از من برآوردى نمىگوئى برآوردم »
: ايهام نهفته در « برآوردم » به قرينهء ( فرورفتن دم ) در مصراع نخست چنين است : « برآور ، دم » . . . دمار از روزگارم برآوردهئى و مىگوئى دم برنياور ( نفس نكش ) ؛ و نيز معنى دمار : رگ و ريشه و گوشت است ، و « دمار برآوردن » كنايه از « شكنجه كردن » است . . . » . دكتر پرويز اهور ، مجلهء « آدينه » ، چاپ تهران شمارهء 35 ( خرداد 1368 ) ص 21 : د - « . . . « دم دميدن » هيچ قابل قبول نيست . » مسعود فرزاد ، حافظ صحت كلمات و اصالت غزلها ( س تا پايان ى ) ص 839 : ه - « دم » - قبل از هر چيز - به معناى « نفس » نيز مىباشد و اگر اين معنى را در نظر داشته باشيم ، دم را نمىدهند ، بلكه « دم » را مىدمند .
بنابراين « دم دميدن » صددرصد صحيح بوده « قابل قبول است » . ( ح ) .