و نكتهدان ، بر سرودههاى حافظ نظر مىداده است . . . » دكتر ركن الدين همايونفرخ ، حافظ خراباتى ، جلد اول بخش سوم ، ص 1548 ( 1351 ه .
ش . تهران . چاپخانهء افق ) .
. . . هر گوهر ناسفته كه حافظ داشت بسبب اصلاح شما اعلا ( و شيوا ) و زيبا مىشد . مراد از گوهر ، اشعارش مىباشد . . . ( شرح سودى بر حافظ مجلد دوم .
« . . . يار كه منتقد زبردستى معرفى شده است اشعار حافظ را كه « ناسفته » بودند اصلاح مىكرد ( فرزاد - كتاب غزلهاى حافظ ( د ) صفحه 832 » ) خواجه ( طبق اظهار خودش ) شعرى را كه مىسروده براى دوست ( يا دوستان ) سخن سنج و شعرشناس خود مىخوانده و بدين ترتيب در جرح و تعديل و شيوائى و زيبائى آن مىكوشيده است .
چه خوب است كه ديگران نيز چنين كنند ( ح ) .
. - بيت هفتم غزل :
« ياد باد آن كه مه من چو كله بر بستى / * در ركابش مه نو . . . »
: ديوان حافظ به تصحيح سيد على محمد رفيعى [ به قطع قدرى كوچكتر از رقعى ] ، از « انتشارات قديانى » ، چاپ نخست : 1371 [ تهران ] ص 217 : ايضا به همين ترتيب در نسخهء قديمى و خطى 805 هجرى . ( . . .
« متن [ يعنى « مه من چو كله » ] بهترست . » ديوان شاعر ساحر دكتر همايونفرخ - زير نويس ص 131 - چاپ اول : 1371 ) . همچنين : خانلرى و غيره .
« ياد باد آنكه نگارم چو كمر بربستى »
. حافظ قزوينى .