. . . « سيف فرغانى » مىگويد :
« بر سر تربت ما چون گذرى همت خواه * كه زيارتگه رندان جهان خواهد شد » . . .
مىبينيد كه حافظ « شد » را « بود » كرده است . ولى حرف حافظ حرف ديگرى است ، اينجاست كه بين « توارد » يعنى اينكه شاعرى تعمّد دارد كه اغاره كند ، فرق هست . شاعر در اينجا تعمّد داشت تغيير بدهد و مطلب را زيباتر بيان كند ، حتى اگر با يك كلمه باشد . » مهرداد اوستا ، نقل از ماهنامهء هنرى « سوره » ، دورهء دوم - شمارهء دهم - ديماه 1369 - ص 42 - ( تهران ) .
[ توارد - شعر دو شاعر ( بدون اطلاع آنان از شعر يكديگر ) يكسان سروده شده باشد . - . تعمد - از روى قصد و عمد ، كارى را انجام دادن - .
اغاره - غارت ، تاراج كردن ] سيف فرغانى : « سيف الدين ابو المحامد محمد الفرغانى ، از شاعران استاد قرن هفتم و هشتم هجرى [ قمرى ] است . . . » .
( توارد ، يا : اغاره ! نشده است ؛ « تضمين » شده است ) - ح .
اين بيت :
« بر سر تربت ما . . . »
در ديوان ناصر بخارائى - در ابيات يكى از غزلهاى او هم آمده است ! همام غزلى دارد بدين مطلع :
هوس عمر عزيزم ز براى تو بود * بكشم جور جهانى چو رضاى تو بود
كه خواجه بيتى از آن را در غزل خود تضمين فرمودهاند ، بيت ، اينست :
سالها سجدهء صاحب نظران خواهد بود * هر زمينى كه نشان كف پا تو بود
( اين غزل در صفحهء 24 ديوان همام الدين تبريزى - تأليف مؤيد