ايشان بوده و چنين است خلاصهاى از نوشتهء استاد شهيدى : « . . . مرحوم قزوينى با مرجح دانستن دو نسخهء ديرينهء حافظ اين بيت را چنين ضبط كردهاند . . .
( پنهان خوريد باده كه تعزير مىكنند )
. . . تعزير در مورد بزههاست كه براى آنها حد شرعى معين نشده باشد . در اينجاست كه حاكم شرع به تشخيص خود مىتواند مرتكب را تنبيه كند . . . و اين تنبيه در اصطلاح فقهى تعزير ناميده مىشود . اما باده خوارى در فقه اسلام - و در همهء مذاهب آن - حدى معين دارد و باده خوارى آشكارا ، آن هم از جانب مسلمان ( كه مخاطب ظاهر بيت است ) حلال شمردن حرام شرعى است ، و كيفرى سختتر دارد و نمىتوان گفت چنين كس را تعزير مىكنند خوشبختانه در نسخهء مصحح جناب آقاى دكتر خانلرى . . . تكفير ثبت شده . . . « سيد جعفر شهيدى - صفحهء ( 77 ) شمارهء اول سال دوم نشر دانش .
« آذر و دى 1360 - تهران » . [ حافظ به سعى سايه ( قطع رحلى ) : تعزير ] .
( مصراع دوم بيت دوم ) : « منع جوان و سرزنش . . . » : نسخهء خطى داراى تاريخ 813 قمرى « متعلق به احمد مهران » . - غزلهاى خواجه حافظ - از روى [ يكى از ] قديمترين نسخه - به تصحيح خانلرى از انتشارات معين 1367 ه . ش ، چاپ سوم [ جمع كل صفحات 263 ص ] ؛ ص 85 - . نسخهء خطى 849 قمرى ، و : « نسخهء خطى محدود به نيمهء اول قرن دهم [ هر دو نسخه ] متعلق به فرزاد .
( مصراع دوم بيت سوم ) :
« غافل درين خيال كه . . . »
: حافظ قدسى شيرازى ، [ و چند نسخهء ديگر ] .
( بيت هفتم ) :
« صد آبرو ، به نيمنظر . . . »
: نسخهء خطى « در حدود نيمهء اول قرن يازدهم » ، و : « نسخهء خطى محدود به نيمهء دوم قرن دهم » ، و :
« نسخهء خطى محدود به نيمهء اول قرن دهم [ هر سه نسخه ] متعلق به فرزاد » .
( آخرين بيت غزل - مقطع ) :
« ساقى بيا كه حافظ و مفتى و محتسب . »
: نسخهء خطى « محدود به نيمهء دوم قرن دهم » ( 950 تا 1000 )