غزل 416 [ خُنُك نسيم مُعَنبَر شَمّامَهى دلخواه ]
1 خُنُك نسيم مُعَنبَر شَمّامَهى دلخواه * كه در هواى تو برخاست بامداد پگاه
2 دليل راه شو اى طاير خجسته لقا * كه ديده آب شد از شوق خاك آن درگاه
3 به ياد شخص نزارم كه غرق خون دل است * هِلال را ز كنار افق كنيد نگاه
4 منم كه بىتو نفس مىكشم زهى خجلت * مگر تو عفو كنى ور نه چيست عذر گناه
5 ز دوستان تو آموخت در طريقت مهر * سپيده دم كه صبا چاك زد شعار سياه
6 به عشق روى تو روزى كه از جهان بروم * ز تربتم بدمد سرخ گل به جاى گياه
7 مده به خاطر نازك ملالت از من زود * كه حافظ تو خود اين لحظه گفت بسم اللّه