[ شرح ] غزل 347
بيت 1 : صنم : بت ، به استعاره يار زيبا صنما : اى دلبر زيبا ناله شبگير : آه سحرگاهى
بيت 2 : از آن شد . . . : گذشت از آن كه نصيحتپذير باشد . مگرش . . . : مگر اين كه او را ( دل ديوانه را ) با سلسلهى زلف تو به زنجير بكشم .
بيت 3 : هيهات : محال است ، بعيد است . تحرير كنم : بنويسم .
بيت 4 : مجموع : تمام مجال : فرصت تقرير كنم : بيان كنم .
بيت 5 : جانم : محبوبم
هرگاه مايل به ديدار جانم باشم ، يعنى بخواهم جانم را پيش خود مجسم كنم ، شكل رخسار تو را بر لوح نظر تصوير مىكنم . تو مانند جان گرامى منى .
بيت 6 : توفير كردن در معامله : سود بردن در معاملهى خريدوفروش
اگر بدانم با از دست دادن دل و دينم به وصال تو مىرسم ، هر دو را در قمار عشق تو مىبازم و اطمينان دارم كه برندهام و سود بردهام .
بيت 7 : واعظ : روضهخوان كسى كه وعظ كند ، نصيحتگو تزوير : حيله
بيت 8 : صلاح : مستورى ، پارسايى ، ضد فساد ، بهبود ، آبادى فساد : ضد صلاح ، تباهى تقدير : سرنوشت ( آيهى 2 سورهى « فرقان » ) تدبير : چاره