[ شرح ] غزل 231
بيت 1 : سر آيد : به پايان مىرسد اگر برآيد : اگر ممكن شود ، به ايهام ؛ اگر طلوع كند .
بيت 2 : مهرورزان : وفاداران اين كار كمتر آيد . . . : گفت از زيبارويان طلب وفا مكن .
بيت 3 : بر خيالت راه نظر ببندم . . . : گفتم : « پس از اين ديگر حتى صورت خيالى تو را در فكرم راه نمىدهم » . ، گفت : « اين شبرو عيار « خيال » به طرق ديگر براى ربودن دل تو اقدام خواهد كرد . »
بيت 4 : گفتم كه بوى زلفت . . . : به دلدار گفتم كه « آرزوى وصالت ، مرا سرگردان عالم كرده است » ، گفت : « اگر درست بينديشى ، اين سرگردانى و گمراهى عين راهنمايى تو خواهد بود و به همين وسيله سرانجام به مقصود خواهى رسيد . »
بيت 5 : خنك : مفرح و مطبوع كوى دلبر : اقامتگاه دلدار
بيت 6 : لعل : به استعاره لب سرخ نوش لعلت : شيرينى لب گلگونت
بيت 7 : رحيم : مهربان عزم : قصد تا وقت آن درآيد : تا وقتى كه زمان آن برسد .
بيت 8 : سر آمد : به پايان رسيد