[ شرح ] غزل 99
بيت 1 : در هواى : به عشق فرخ : نام شخصى كه منظور نظر حافظ
بيت 2 : هندوى زلفش : زلف سياهش برخوردار : بهرهمند
سياهى نيكبخت : منظور زلف سياه فرخ است .
بيت 3 : هم زانو : همنشين
بيت 4 : بيد لرزان : بيد درختى است پرشاخوبرگ و سايهدار كه با كمترين وزش نسيمى شاخ و برگ آن به حركت در مىآيد و از اين جهت آن را لرزان لقب دادهاند .
سرو : درختى هميشه سبز و رعنا و زيبا
بيت 5 : نرگس : نوعى گل ، به استعاره « چشم معشوق » نرگس جادو : چشم فتان
بيت 6 : دو تا شد : خميده شد
بيت 7 : مشك تاتارى : مادهاى خوشبو شميم : بوى خوش
بيت 9 : هندو : بنده ، غلام