[ شرح ] غزل 98
بيت 1 : مباح : حلال صلاح : مصلحت صلاح ما همه . . . : ما رضا به رضاى تو هستيم
بيت 2 : سواد : سياهى جاعل الظلمات : آفرينندهى ظلمت و تاريكى بياض :
سفيدى فالق الاصباح : پديدآورندهى سپيده صبح و روشنى روز ( سورهى « انعام » ، آيهى 96 قرآن كريم )
سياهى گيسوى تو ، مادر سياهىهاست و سپيدى و لطافت رخسارت ، پديدآورندهى صبحهاى روشن است . گيسويت مظهر سياهى است و چهرهات نماد سفيدى و لطافت
بيت 3 : چين زلف كمندت : پيچ و تاب گيسوان زنجيرگونهات كمانچهى ابرو : ابرو به كمان كوچك تشبيه شده است . كمانچه : نوعى ساز سيمى كه با آرشه نواخته مىشود .
نجاح : نجات ، خلاصى
از دام زنجير زلفت كسى خلاصى نيافت و از كمان ابرو و تير چشمت كسى مصون نماند .
بيت 4 : آشنا : شنا بر روى آب ملاح : شناگر ، ملوان
بيت 5 : رواح : شبهنگام ذكر رواح : دعاى شبانه
بيت 6 : لعل : سنگى گرانقيمت از گونهى سنگهاى قيمتى مانند ياقوت و غيره به رنگ سرخ لعل لب : لب در سرخى به لعل تشبيه شده ، لب سرخ الحاح : التماس ، اصرار بيش از حد
بيت 7 : مسا و صباح : شب و روز
بيت 8 : صلاح : تقوى ، مستورى .