و اگر اوّل يكى از زيارات بعيد را به عمل آورد و نماز بكند ، و بعد از آن اين اعمال را به عمل آورد ، ظاهراً كافى باشد .
و اگر زيارت ششمِ اميرالمؤمنين عليه السلام را با اين زيارت ضمّ كند ، چنانچه سابقاً اشاره به اين كرديم ، بهتر است . خصوصاً هرگاه اين زيارت را در نزد ضريح اميرالمؤمنين عليه السلام به عمل آورد .
و چون در حديث ، تجويز كردن اين زيارت در هر وقت وارد شده است ، اگر در غيرِ روز عاشورا كند به جاى « اللَّهُمَّ إنَّ هذا يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُوْ امَيَّةَ » بگويد : اللَّهُمَّ إنَّ يَوْمَ قَتْلِ الْحُسَيْنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُوْ امَيَّةَ .
[ زيارت دوم : ]
به سند حسن كالصحيح روايت كردهاند اكابر اصحاب از عبد اللَّه بن سنان كه گفت : داخل شدم بر سيّد خود جعفر بن محمّد عليهما السلام در روز عاشورا ، پس آن حضرت را يافتم با رنگ متغيّر ، و اثر حزن و اندوه از او ظاهر بود ، و آب از ديدههاى مباركش مىريخت مانند مرواريد .
گفتم سبب چيست گريهء شما را ، هرگز خدا نگرياند ديدههاى شما را ؟
فرمود كه : آيا غافلى تو ، مگر نمىدانى كه حسين بن على عليهما السلام در مثل اين روز شهيد شده است ؟ !
گفتم : اى سيّد من ، چه مىفرمايى در روزهء آن ؟
فرمود كه : روزه بدار بى آنكه شب نيّت روزه كنى ، و افطار بكن نه از روى شماتت ، و يك روز تمام روزه مدار ، و بايد كه افطار تو بعد از نماز عصر بوده باشد بر شربتى از آب ؛ به درستى كه در مثل اين وقت از اين روز ، جنگ بر طرف شد از آل رسول - صلّى اللَّه عليهم - و كارزار از ايشان گشوده شد ، و سى كس از ايشان بر زمين كشته افتاده بودند با موالى ايشان كه بر رسول خدا صلى الله عليه و آله كشتن هريك از ايشان عظيم بود ؛ و اگر در دنيا مىبود او را مىبايست تعزيه بگويند براى كشته شدن هريك از ايشان .
پس آن حضرت آنقدر گريست كه ريش مباركش بهآب ديدهاشتر شد .