توسل به ذيل عنايت حضرت امام رضا عليه السّلام بود كه خداوند اين پسر را به او عطا فرمود . نامش را محمّد رضا و كنيهاش را ابو الحسن و لقبش را هبة اللّه نهادند ( و اين به مناسبت تقارن ولادتش با فرخنده زادروز امام هشتم بود ) .
والد بزرگوارش مرحوم ملاذ الأنام آقا سيد محمّد باقر موسوى معروف به امام عالمى متعبد و عابدى زاهد و پايبند به آداب و مستحبات و آمر به معروف و ناهى از منكر بوده است .
آيت اللّه فقيد سه سال بيش نداشت كه مادر و نه ساله بود كه پدر از دست داد ( 1325 ه . ق ) و گرد يتيمى بر سرش نشست . اما ، همت و پشتكار و ارادهء فتور ناپذيرش او را از تحصيل بازنداشت . نوجوانى بيش نبود كه با حضور در درس مرحوم آيت اللّه حاج شيخ محمّد تقى گوگدى و آيت اللّه سيد محمّد حسن خوانسارى ادبيات و قسمتى از سطح را فراگرفت . نوزده ساله بود ( اوايل 1336 ه . ق ) كه آوازهء حوزهء علميه اراك و مؤسس آن مرحوم آيت اللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى به اوج رسيده بود و ديدگان جويندگان و عاشقان دانش را به خود جلب مىكرد . از اين رو فقيد سعيد به اراك شتافت و به تكميل سطح پرداخت . در 1337 ه . ق به حلقهء درس مرحوم آيت اللّه حائرى پيوست و تا 1340 ه . ق از بحثهاى فقهى و اصولى آن بزرگمرد بهره برد .
با مهاجرت آيت اللّه حائرى به قم و انتقال حوزهء علميه به اين شهر ( 1340 ه . ق و دعوت مخصوص استاد از شاگرد با درايت و سختگوش خويش ، معظم له در 24 سالگى به قم آمد و در مدرسه فيضيه سكنى گزيد . مرحوم حائرى با ديدن نبوغ ، استعداد ، فهم ، درك و تيزهوشى شاگرد خويش به وى علاقمند شد و او را از ياران خاص خويش و جزو هيئت استفتاء قرار داد .
دوران كودكى
وى سه ساله بود كه از نعمت وجود مادر محروم شد و همانگونه كه گذشت به