زادگاهش ، از اوج فقاهت معظم له آگاهى داشتند ؛ چه زمانى كه ايشان در سامراء سكونت داشت و نزد ميرزا محمّد تقى شيرازى به تحصيل مىپرداخت و علاوه بر آن ، به تدريس فقه و اصول هم مشغول بود ، مورد توجه ، علاقه و عنايت ميرزا قرار گرفته و استادش احتياطات مطلقهء خويش را به او ارجاع داده بود . ميرزا محمّد تقى شيرازى در جواب مردم قم ، ساوه و كاشان كه دربارهء صلاحيت علما براى ارجاع احتياطات جويا مىشدند ، همه را به ايشان ارجاع مىداد . « 1 » و لذا ، از گاه ورود به قم ، مردم تقليد از وى را پذيرفتند و در شمار يكى از مراجع پرنفوذ و مشهور درآمد ؛ به طورى كه كتابهاى فتوايىاش ، پىدرپى چاپ شد . پس از وفات آيت اللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى در 17 ذى القعدهء 1355 ه . ق ، بر گستردگى مرجعيت وى افزوده شد و به صورت مرجع تقليد يگانهء اهالى قم و ساوه و نواحى اطراف درآمد ؛ به طورى كه نزديك 40 سال ، رياست روحانى توأم با مقبوليت عامه ، محبوبيت تامه و مرجعيت كامله را داشت . « 2 » و اين يكى از مزاياى برجستهء ايشان است ؛ زيرا سابقه ندارد كسى در زادگاهش ، اين مدت طولانى رياست و مرجعيتى چنين كسب نمايد . « 3 »
ويژگىهاى اخلاقى
آيت اللّه فيض به راستى مصداق كامل « صائنا لنفسه حافظا لدينه مخالفا لهواه مطيعا لامر مولاه » بود . در وجودش ذرهاى رياستطلبى و هواخواهى وجود نداشت ، و از سراپايش تواضع و فروتنى هويدا بود . او براى حفظ موقعيت حوزهء علميه قم از همهچيز خود مايه گذاشت ، كه در ذيل بدان اشارتى مىكنيم :
هامش
( 1 ) . واعظ خيابانى ، علماء معاصرين ، ص 288 ؛ مقدسزاده ، رجال قم ، ص 154 ؛ شريف رازى ، آثار الحجه ، ج 1 ، ص 138 .
( 2 ) . شريف رازى ، آثار الحجه ، ج 1 ، ص 138 .
( 3 ) . فيض ، گنجينهء آثار قم ، ص 236 .