حُبّ الهى در قرآن
حُبّ : خواستن محض و خالص قلبى است كه از كدورت و ناخالصى پاك باشد . « 1 » اين خواستن اگر در قلب استقرار يابد و خلوص و صفا داشته باشد حبّ ناميده مىشود ، و اگر ثابت بماند وُدّ گفته مىشود . اگر قلب و اعضاء و احشاء و تمام ذرات آدمى را در خود بپيچد عشق ناميده شود ، و عشق گل خاردار
هامش
( 1 ) - الحب هو خلوص الهوى الىالقلب و صفاؤه عن كدورات العوارض . ( الحب والمحبة الالهية محيىالدين عربى ص 82 . )